Kleine Anna


Kleine Anna, lieve Anna,
liet haar hoofdje lager handen
en haar frisse rode wangen
waren nu niet meer te zien

Op een avond riep zij Moeder
Kus mij voor de laatste keer.
Kom eens even bij me zitten
morgen leef ik vast niet meer

Geef de pop maar aan mijn zusje
en het duifje aan broer Koos.
Toen de lieveling dat gezegd had
sloot zij de oogjes voor altoos