Vergeetmijnietje.


Lief blauw bloempje zacht en teeder,
Half verscholen tusschen 't riet,
Vriend'lijk zie ik op u neder,
Waant gij u ook onbespied.

Want ge zijt, wen 'k u aanschouwe,
In dit hemelsblauwe kleed,
Mij tot zinnebeeld der trouwe,
Die verzelt in vreugd en leed.

Bloempje, wen ge in 't schemerduister
Schittert, waar geen oog u ziet,
Hoor ik naar uw zacht gefluister:
"Ach, vergeet, vergeet mij niet!"